سیاست خارجی «ناکام» ترامپ

به گزارش پایگاه اینترنتی گاردین به قلم جولیان بورجِر (Julian Borger)، ترامپ بدون اینکه موفقیت چشمگیری در عرصه سیاست خارجی داشته باشد به سوی انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۲۰ میلادی گام بر می‌دارد و به علاوه با چند شکست و بحران فراگیر نیز روبرو شده است. این مسائل می‌تواند احتمال انتخاب مجدد او به عنوان رئیس جمهور آمریکا را تضعیف کند. به همین دلیل، بسیاری انتظار دارند که ترامپ با مداخلات چشمگیر در سراسر جهان و با نتایج نامشخص سعی کند روند را معکوس کند؛ در نتیجه شانزده ماه آتی می‌تواند حتی بی ثبات‌تر از ریاست جمهوری وی تاکنون باشد.
ترامپ توافق‌های هسته‌ای با ایران و روسیه را ترک کرده است، اما توافق‌های بهتری که او پیش بینی کرده بود دورتر از همیشه به نظر می‌رسند، در نتیجه به نظر می‌رسد که در غیاب این توافق‌ها گسترش تسلیحات هسته‌ای تسریع یابد.

 

تلاش آمریکا برای براندازی رژیم نیکولاس مادورو در ونزوئلا در ماه آوریل یک شکست مفتضحانه بود و تلاش‌های بعدی برای خفه کردن اقتصاد ونزوئلا تاکنون هیچ نشانه‌ای از دستیابی به هدف سیاسی دولت ترامپ را نشان نداده است. این هفته، میشل باچله (Michelle Bachelet) کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد هشدار داد که این اقدامات آمریکا احتمالاً باعث بدتر شرایط برای میلیون‌ها نفر از مردم عادی ونزوئلا خواهد شد.

 

پر افتخارترین دستاورد دیپلماتیک ترامپ تاکنون دیدار با رهبر کره شمالی به عنوان اولین رئیس جمهور آمریکا بوده است، ملاقاتی که به طور فزاینده‌ای توخالی به نظر می‌رسد، زیرا کیم جونگ اون رهبر کره شمالی به طور پیوسته زرادخانه هسته‌ای خود را تقویت می‌کند و آزمایش موشکی را از سر گرفته است.

 

به شکل مشابهی، مهمترین پیروزی نظامی (ادعایی) ترامپ در ریشه کن کردن داعش در سوریه و عراق، توسط یک بازرس کل در وزارت دفاع آمریکا این هفته به چالش کشیده شده است؛ این بازرس کل در پنتگون می‌گوید داعش «توانایی شورشیان خود در عراق را تثبیت کرده است و در سوریه دوباره در حال زنده شدن است.»

 

در افغانستان، دولت این کشور ادعا می‌کند که به توافق با طالبان نزدیک شده است و راه را برای خروج عمده نیرو‌های آمریکایی تا پایان دوره اول ریاست جمهوری ترامپ باز می‌کند، اما با بالا گرفتن خشونت‌ها و با کشته شدن ۱۵۰۰ غیرنظامی تنها در ماه ژوئیه، ماهیت دشوار چنین مذاکراتی به چالش کشیده شده است.

 

موضوعات سیاست خارجی به ندرت نقش اصلی را در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا ایفا می‌کنند، اما ترامپ بی امان خود را به عنوان رهبری منحصر به فرد در آمریکا و قادر به معامله با رهبران خارجی به تصویر کشیده است. همچنین، برخی از بحران‌های خارجی نتیجه مستقیمی بر امور داخلی آمریکا دارند. عدم دستیابی به معامله وعده داده شده با چین، تحمیل تعرفه‌ها و چشم انداز وخیم‌تر شدن جنگ تجاری میان آمریکا و چین، مستقیماً به مصرف کنندگان و تولید کنندگان ضربه خواهد زد.

 

نتیجه معکوس استراتژی فشار حداکثری به ایران
استراتژی «فشار حداکثری» علیه ایران برای تغییر رفتار دولت تهران اتخاذ شد. این اقدامات ترامپ تاکنون نتیجه معکوس داده است. ایران برنامه هسته‌ای خود را افزایش داده است و از محدودیت‌های توافق هسته‌ای ۲۰۱۵ (برجام) فراتر رفته است. همچنین ایران چندین پیشنهاد از سوی میانجی‌ها برای مذاکره با ترامپ را رد کرده است. با این وجود، دولت ترامپ معتقد است که دستاورد‌هایی موفقیت آمیز داشته و توانسته است دسترسی ایران به ارز را کاهش دهد.
با توجه به اینکه کره شمالی آزمایش‌های موشکی تحریک آمیز بیشتری انجام می‌دهد و ایران محدودیت‌های هسته‌ای خود را برداشته است، هنوز مشخص نیست آیا تاکتیک پایین آمدن آستانه موفقیت، ترامپ را در انتخابات در نوامبر سال آینده یاری خواهد کرد.
گزینه دیگر ترامپ بازگرداندن ابتکار عمل با اقداماتی جسورانه است. این اقدامات می‌تواند شکل نظامی به خود بگیرند، هرچند این آخرین راه حل است. یک برخورد در شبه جزیره کره یا در خلیج فارس فاجعه آمیز خواهد بود. پرزیدنت ترامپ در ماه ژوئن تصمیم داشت به ایران حمله کند، اما در آخرین لحظات یعنی زمانی که به او هشدار داده شد که این اقدام نظامی می‌تواند بهای از دست دادن ریاست جمهوری در دور دوم را برای او داشته باشد، حمله نظامی را لغو کرد.
بن رودز مشاور سیاست خارجی باراک اوباما می‌گوید: «ایران، چین و کره شمالی به طور قطع آگاه هستند که اقدامات آن‌ها بر روی انتخابات آمریکا تاثیر گذار است، این کشور‌ها صاحب رای (در انتخابات آمریکا) هستند.»